دوعا بۆ ئه‌و که‌سه‌ی که‌ پێت ده‌ڵێ من له‌به‌ر خوا تۆم خۆش ده‌وێ (إنِّي أُحِبُّكَ فِي اللَّـهِ)


(( أحَبَّكَ الَّذِي أحْبَبْتَنِي لَهُ )). (٢٤١)
واتە: ئەو خودایە تۆی خۆش بوێ کە تۆ لەبەر ئەو منت خۆش دەوێ.

شورەی موسڵمان - گەڕانەوە