دوعای دوای خواردن


١ ـ (( الحَـمْدُ للـهِ الَّذِي أطْعَمَنِي هَذَا، ورَزَقَنِيهِ، مِنْ غَيْرِ حَوْلٍ مِنِّي ولا قُوَّةٍ )). (٢١٠)
واتە: سوپاس و ستایش بۆ ئەو خودایەی کە ئەم خواردنەی دامێ و ڕزق و ڕۆزی دام بەبێ هیزو تواناو دەستەڵاتی خۆم.


٢ ـ (( الـحَمْدُ للـهِ حَمْداً كَثِيراً طَيِّباً مُبَارَكاً فِيهِ، غَيْرَ [مَكْفِيٍّ ولا] مُوَدَّعٍ، ولا مُسْتَغْنَىً عَنْهُ رَبَّنَا )). (٢١١)
واتە: سوپاس و ستایش بۆ خودا، ستایشێکی زۆر پاک و پیرۆز، سوپاس و ستایش بۆ ئەو خودایەی کە ناچاری دەستی هیچ کەسێکی نەکردین و تەنها خۆی بەسمانە، خودایە ئێمە لەو خواردنە بێ نیازو بێ منەت نەکەی.

شورەی موسڵمان - گەڕانەوە